Breaking News

અકબરે આખી જિંદગી પોતાની દીકરી ઓને રાખી કુંવારી, કારણ એવું કે જાણીને તમને પણ શરમ આવશે…..

નમસ્તે મિત્રો અમારા આ લેખમાં આપ સૌનું હાર્દિક સ્વાગત છે અને મિત્રો આજે અમેં તમને અગત્ય ની માહિતી જણાવા જઈ રહ્યા છે જે તમારા જીવન માં ઉપયોગી બનશે તો ચાલો જાણીએ.ઇ.સ. ૧૫૪૦માં કનોજના યુદ્ધમાં શેરશાહ સુરી સામે હુમાયુનો પરાજય થયો અને આ સાથે જ હુમાયુના ૧૫ વર્ષ સુધીના રખડપટ્ટી અને કઠણાઈભર્યા જીવનની શરુઆત થઇ. આ દરમ્યાન ૧૫૪૧માં સિંધના અમરકોટ ગામ પાસે તે તેની બેગમ હમીદાબાનુ ને મળ્યો અને ઇ.સ.૧૫૪૧માં તેણે હમીદાબાનુ સાથે લગ્ન કર્યા.જો આપણે બાદશાહ અકબરની વાત કરીએ, તો ભારતના ઇતિહાસમાં, એક હિંદુ વિરોધી અને ક્રૂર શાસકની છબી સમ્રાટ અંગે લોકોના મનમાં રહી છે.

આજે અમે તમને અકબરને લગતી કેટલીક અજાણી વાતો વિશે જણાવવા જઈ રહ્યા છીએ, જેના વિશે તમે જાણતા નહીં હોવ. અકબરના નામ વિશે વાત કરતાં, તેમને ઇતિહાસમાં કોઈ એક નહીં પરંતુ અનેક નામો દ્વારા સંબોધન કરવામાં આવે છે.ત્યારબાદ ૧૫૪૧માં તેમને ત્યાં એક પુત્રનો જન્મ થયો જેનું નામ બદરૂદીન રાખવામાં આવ્યું પરંતુ હુમાયુએ પુત્રનું નામ બદલીને જલાલુદીન મોહમ્મદ રાખ્યું ત્યારબાદ હુમાયુ પર હુમલો થતાં જીવ બચાવવા તે પોતાની બેગમ સાથે ઈરાન ભાગી ગયો.

અને જલાલુદ્દીનને પોતાના કાકાઓના સંરક્ષણમાં રહેવું પડયું. પહેલા થોડાં દિવસો તે કંદહારમાં અને ત્યાર પછી કાબુલમાં રહ્યો અને ૧૫૪૫થી કાબુલમાં હુમાયુને પોતાના ભાઈઓ સાથે સંબંધો બહુ સારા ના હોવાથી જલાલુદ્દીનની સ્થિતી કેદી કરતાં થોડીક જ સારી હતી તેમ છતાં સૌ તેની સાથે સારો વ્યવહાર કરતા અને તેને કંઈક વધુ પ્રમાણમાં લાડ પણ લડાવતા.બાદશાહ અકબર તેમના સમયનો મહાન શાસક રહ્યો છે.

તેમણે ભારતની પ્રગતિ અને ઉન્નતિ માટે પોતાની તમામ તાકાત લગાવી. પરંતુ તેના ઘણા નામો પાછળ ઘણાં કારણો છે, આપણામાંથી ફક્ત થોડા જ આ કારણો જાણે છે.બહુ ઓછા લોકો જાણે હશે કે બાદશાહ અકબરને ત્રણ પુત્રી હતી અને અકબરે તેની ત્રણ પુત્રીને તેમના જીવનમાં કુમારિ રાખી હતી. હકીકતમાં, અકબર એવો સમ્રાટ હતો જેની પાસે તેના આન, બાન અને શાન સિવાય બીજું કશું નહોતું.

તે તેના ખાતર કોઈ પણ હદ સુધી જવા તૈયાર હતો, પરંતુ જો તેણે તેની પુત્રીઓ ના લગ્ન કર્યા હોય, તો તેણે દીકરીના પિતાની જેમ છોકરાની આગળ નમવું પડ્યું હોત. આ એકમાત્ર કારણ હતું જેના કારણે અકબરે તેની પુત્રીઓને તેના જીવન સુધી કુંવારી રાખી હતી. અને અકબરે બનાવેલી આ પરંપરાને ઔરંગઝેબ, જહાંગીર અને શાહજહાંએ પણ સમર્થન આપ્યું હતું. આ રાજાઓએ પણ તેમની પુત્રીઓનાં લગ્ન કર્યાં નહોતાં.

જયારે હુમાયુએ ફરીથી કાબુલ પર પોતાનો ઝંડો લહેરાવ્યો ત્યારે અકબર પોતાના પિતાના સંરક્ષણમાં પહોંચ્યો. પરંતુ ૧૫૪૫-૧૫૪૬ના ટુંકા ગળામાં અકબરના કાકા કમરાનએ કાબુલ પર પુનઃ અધિકાર જમાવી લીધો. અકબર પોતાના માતા-પિતાના સંરક્ષણમાં જ રહ્યો. અકબરના યોગ્ય શિક્ષણ માટે હુમાયુએ તે સમયના વિખ્યાત મુસ્લિમ વિદ્ધાનો મુલ્લા ઈસામુદ્દીન ઈબ્રાહિમ, મૌલાના અબુલ કાદિર, મિર અબ્દુલ લતિફ વગેરેની નિમણુક કરી.

પરંતુ અકબરને અભ્યાસ કરતા ધોડેસવારી, તલવારબાજી,ખેલકુદ વગેરેમા વધારે રસ હોવાથી તે વધારે ભણી શક્યો નહીં   અકબરે પોતાને નિરક્ષર બતાવ્યો છે પરંતુ આ વાતનો આત્મસ્વીકૃતિમાં સત્યાંશ બસ એટલો જ છે કે તેણે સ્વયં ક્યારેય કંઈ પણ નથી લખ્યું.બાદશાહ અકબરના હરમનો અર્થ એ છે કે કોઈ પણ વ્યક્તિને તેની બેગમની ઓરડીઓ હતી ત્યાં જવાની મંજૂરી નહોતી. આ જ કારણ હતું કે તેણે પોતાની બેગમની રક્ષા માટે કિન્નર રાખ્યા હતા.

તેમના દરેક બેગમની સેવા કરવા માટે કિન્નરોની સેના હતી. જેમણે રાત-દિવસ બેગમની સેવા કરી. તમે જોધા અકબર અને સિરિયલ જોધા અકબર ફિલ્મમાં પણ જોયું હશે કે સમ્રાટ અકબરના બાદશાહોની સેવામાં ફક્ત કિન્નરો હતા.સમ્રાટ અકબરને ઘણા લોકો હિન્દુ ધર્મના વિરોધી તરીકે પણ ઓળખે છે અને કહે છે કે ઔરંગઝેબ પણ અકબરના પગલે ચાલતો હતો. ઔરંગઝેબે પણ હિંદુઓની સાથે ખૂબ ક્રૂરતા દાખવી. ઔરંગઝેબની ક્રૂરતાને કારણે હિન્દુઓ પરેશાન થયા.

અને ઔરંગઝેબ પાસેથી બદલો લેવા માટે, એક હિંદુ શાસકે અકબરની સમાધિ કોતરાવી અને ત્યાંથી હાડકાં કાઢ્યા અને પછી અંતિમ સંસ્કાર કર્યા.ભૂતકાળના રાજાઓ પાસે તેમની આન, બાન અને શાન સિવાય કંઈ કરવાનું નહોતું અને તેઓ આ ગૌરવ જાળવવા કોઈ પણ હદ સુધી જવા તૈયાર હતા. ભારતમાં એક કરતા વધારે રાજા હતા પણ અકબર જેવા કોઈ રાજા નહોતા. તેનામાં ઘણી ભૂલો હતી જેણે લોકો માટે ગુસ્સો રાખ્યો હતો, પરંતુ તેમની પાસે ગુણવત્તાનો સંગ્રહ પણ હતો, જેના કારણે લોકો તેને બાદશાહ કહેતા હતા.

સમ્રાટ અકબરે ઘણી વસ્તુઓ કરી જેનાથી લોકોનું જીવન બદલાઈ ગયું. તેથી જ ઇતિહાસના સુવર્ણ પાના પર અકબરનું નામ અમર છે.પોતાના ગુમાવેલા રાજ્યને પુનઃ પ્રાપ્ત કરવા માટેના હુમાયુના અવિરત પ્રયત્નો અંતે સફળ થયા અને તે સને ૧૫૫૫માં ભારત પહોંચી શક્યો. પિતા હુમાયૂંનું દિલ્હીમાં મહેલની સીડી પરથી નીચે પડી જતાં ૨૬મી જાન્યુઆરી ૧૫૫૬ના રોજ આકસ્મિક અવસાન થયું.તે સમયે અકબર વઝીર બૈરમખાન સાથે પંજાબના ગુરુદાસપુરના કાલનૌર ગામે ગયો હતો.

આથી બૈરમખાને ત્યાજ અકબર નો રાજ્યાભિષેક કર્યો જ્યારે અકબરનો રાજ્યાભિષેક થયો તે સમયે તેની ઉંમર માત્ર ચૌદ વર્ષની હતી. તે સમયે મુગલ રાજ્ય માત્ર કાબુલથી દિલ્હી સુધી જ ફેલાયેલું હતું અને હેમુના નેતૃત્વમાં અફઘાન સેના પુનઃ સંગઠિત થઈ તેની સામે પડકાર બની ઊભી હતી.રાજ્યની સુરક્ષાની જવાબદારી બાળક અકબરના સંરક્ષક બૈરામ ખાન પર હતી. તત્કાલીન અવ્યવસ્થાનો લાભ લઈને બિહારના સૂર શાસક મુહમ્મદ આદિલશાહે પોતાના ત્યારબાદ કાબેલ સેનાપતિ હેમુની સહાયતાથી મુઘલ સુબેદાર તાર્દિબેગને નસાડી મુકીને દિલ્હી કબ્જે કર્યુ.

ત્યારબાદ ઇ.સ.૧૫૫૬માં અકબરની સરદારી નીચે હેમુના  સૈન્ય  સામેના પાણીપતના દ્વિતીય યુદ્ધમાં હેમુનો  પરાજય થયો અને ભારતમાં અકબરના હાથે મુઘલ સત્તાની પુન: સ્થાપના થઈ. આ પછીના ચાર વર્ષ બૈરામખાં ના  તથા આપખુદ શાસનના વર્ષો કહી શકાય. આ દરમ્યાન બૈરમખાને મુધલ શાસનને સલામત બનાવ્યુ, પણ તેને સાંઘાને અને શિયાઓને ઉચ્ચ હોદ્દા પર મુક્યા. તેથી સુન્ની અમિરો તથા અધિકારીઓ નારાજ થયા.

વળી બૈરમખાને સત્તાના જોશમાં આવીને અકબરની અવગણના  કરતાં અકબરે બૈરમ ખાનને મક્કા  હજ કરવા જવાની સગવડ આપીને રાજ્યની ધૂરા હાથમાં  લીધી. માર્ગમાં બૈરમખાને અકબર સામે કરેલા બળવામાં તેનો  પરાજય થયો પરંતુ બૈરામખાંની ભુતકાળની મુઘલ સલ્તનત પ્રત્યેની વફાદારી અને સેવાઓ ને  ધ્યાનમાં રાખીને અક્બરે તેને ક્ષમા આપી. મક્કાની યાત્રા માટે આગળ જતા પાટણ મુકામે એક જુના શત્રુના હાથે બૈરામખાનની હત્યા થઈ.

અકબરે તેના કુટુંબને દિલ્હી બોલાવીને ખુબ ઉદાર વર્તન કર્યુ.અકબરે તેની પત્ની સલીમાં સાથે લગ્ન કર્યા અને તેના પુત્ર ને મોટો થતાં પોતાના દરબારમાં ઉચ્ચ હોદ્દો પણ આપ્યો બૈરમખાનના પતન પછીના બે વર્ષો ત્રિયા-શાસનના વર્ષો કહેવામાં  આવે છે. કેમ કે તે વર્ષો દરમિયાન તેની દુધમાતા માહમ આંગા મુખ્ય કાર્યકર્તા હતી. અકબરે મંત્રી તરીકે પોતાના  ખાસ વફાદાર અને કુશળ વહીવટકર્તા એવા શમ્સુદ્દીનની નિમણૂક  કરતા માહમ આદનખાને શમસુદ્દીનની હત્યા કરી નાખી. આથી અકબરે આદનખાનને મહેલની અગાસી પરથી નીચે ફેંકાવીને મારી નાખાવ્યો. આથી તેના આઘાતમાં માહામ આંંગા અવસાન પામતા અકબર સર્વોપરી શાસક બન્યો.

About bhai bhai

Check Also

આ વિચિત્ર પરમ્પરા ને કારણે આ ગામમાં આવી હાલતમાં રહે છે લોકો, તસવીરો જોઈને તમે પણ ચોકી જશો….

મિત્રો આજના અમારા આ લેખમાં હું તમારું હાર્દિક સ્વાગત કરું છું મિત્રો તમને જણાવી દઈએ …